Yaşlı bir Floridalı kadından 180 bin dolar çalmakla suçlanan bakıcı – Soruşturmalar devam ediyor

Kalbim sıkıştı, bu hikayeyi düşündükçe. Uzun yıllar boyunca çalışmış, sevmiş, başkalarına bakmış – belki de tüm hayatı boyunca – 92 yaşındaki bir Floridalı kadın, en çok güvendiği kişinin neredeyse 180 bin dolarını (ki bu yaklaşık 165 bin Euro demek) çaldığını öğrendiğinde. Bu soyut bir sayı oyunu değil, bir trajedi. Ve aslında karanlıkta kalan, çok daha yaygın bir soruna ışık tutuyor: yaşlılarımızın sömürülmesi.
Bu kadının parası gittiğini fark ettiğinde nasıl hissettiğini hayal edebiliyorum. Belki önce şüpheye düştü, belki bakıcısını haklı çıkarmaya çalıştı. "Bana gerçekten çok iyi bakıyordu," diye düşündü belki. İşte bu kadar alçakça: yıllar içinde inşa edilen güveni kullanıyorlar. Bakıcı, belki de bir dost haline gelmiş, ailenin yakın olmadığı zamanlarda sürekli yanında olan kişi. Pratik olduğu için hesaplara erişimi olan kişi… ve sonra… darbeyi indiriyor.
Florida’daki araştırmacılar bunun sistematik olup olmadığını inceliyor. Ama dürüst olmak gerekirse: kaç tane böyle vaka asla gün ışığına çıkmıyor? Kaç kez insanlar, kendilerine güvenilen birinin kendilerini aldattığını kabul etmek istemedikleri için gözlerini kapatıyorlar? Konuyla ilgili araştırmalarım sırasında tanıştığım suç bilimci Dr. Sophie Weber bana bir sözü var ki hafızama kazındı: "Yaşlı insanlar saf kurbanlar değil. Ama çoğunlukla yalnızlar. Ve yalnızlık, dolandırıcılığın beslendiği toprak."
İşte asıl mesele burada. Florida’da – ve hatta Almanya’da da – yaşlıları korumak için yasalar var. Ama uygulama? İşte orada çoğu zaman sorun yaşanıyor. Birçok yaşlı insan, yalnız kalmaktan ya da faili hâlâ yanlarında tutmak istedikleri için şikayette bulu



nmuyor. "Sonuçta o çok da nazikti," deniyor. Peki kim tek başına kalmak istemez ki? Ya da kim tek arkadaşını kaybetmek istemez ki?
Ama gerçek şu ki: dolandırıcılık dolandırıcılıktır. Bakıcı olsun, aile üyesi olsun ya da telefon dolandırıcısı olsun fark etmez. Ve biz, belirtileri görmeyi öğrenmeliyiz. Örneğin, küçük ama düzenli para çekilmesi. Bakıcının aniden lüks eşyalarla ilgilenmeye başlaması. Ya da yaşlı kadının, finansal durumunun ortaya çıkmasından korktuğu için artık ziyaretçi kabul etmemesi.
Benzer bir dolandırıcılığa uğramış bir arkadaşımın annesiyle yaptığım bir konuşmayı hatırlıyorum. Bana annesinin ne kadar zor bir süreç yaşadığını anlattı. "Annem hep bakıcısının kendisine bir kızı gibi olduğunu söylüyordu. Sonra ortaya çıktı ki bu 'kız', onun hesabını boşaltmıştı." Bu tür hikayeler kalbimi kırıyor.
Ama umut da var. Aydınlatma çalışmaları yapan insanlar var. Almanya’da, tüketici dernekleri yaşlılar ve aileleri için özel danışmanlık hizmetleri sunuyor. Bankalar olağandışı işlemleri konusunda uyarıyor. Ve otomatik uyarı sistemleri gibi teknolojik çözümler, bu tür olayların erken fark edilmesine yardımcı olabilir.
Ancak eninde sonunda, sorumluluk hepimizde. Bakmalıyız. Konuşmalıyız. Yaşlılarımızı dinlemeliyiz – ve bir şeyler garip görünüyorsa gözlerimizi kapatmamalıyız. Çünkü para önemli olan tek şey değil. Yıkılan güven ise kolay kolay onarılabilecek bir şey değil.
Florida’daki soruşturmalar devam ediyor. Eğer suçlamalar doğrulanırsa, bakıcı için ağır sonuçlar doğabilir. Ama bu vakanın sonucundan bağımsız olarak, bir şey açık: dolandırıcılık yaş sınırı tanımıyor. Ve biz, gözlerimizi kapatmamalıyız.