Devlet Tahvili Geri Alımı: Ölçülemez Sonuçları Olan Tehlikeli Bir Oyun

İtiraf etmeliyim, ABD Hazine Bakanlığı'nın kendi devlet tahvillerini toplu olarak geri almayı planladığını duyunca önce yutkundum. Sadece bunun ekonomi yasalarına karşı yapılan pahalı bir vekalet savaşı gibi görülmesinden değil – bunun yerine, on yıllardır tam da bu tür deneyimlere karşı uyarılarda bulunan, keskin dilli yatırım dahisi Stanley Druckenmiller'in sesini kafamda duydum.
Bu adam sadece milyarlar kazanmadı, aynı zamanda rahatsız edici gerçekleri cesaretle dile getiren biri. Ve planlanan geri alımlar hakkında söyledikleri hiç de iç açıcı değil: Ona göre bu, akıllıca bir borç yönetimi değil, ekonomik geleceğimizle oynanan riskli bir rulet oyunu. "Hükümet yerçekimini kaldırmaya çalışıyor" diye alay etmişti bir röportajında – ve tam da noktayı vurmuştu. Normalde piyasalar bize sert gerçekleri sunar: Bir devlet sürekli yeniden borçlandığında gerçek maliyet nedir? Hangi riskleri göze alıyoruz? Ama eğer devlet kendi tahvillerinin en büyük alıcısı olursa, bu doğal pusula devre dışı bırakılmış olur. Tıpkı bir el feneriyle güneşin karartılmaya çalışılması gibi – bu da işe yaramaz.
Gerçekten endişe verici olan ise Druckenmiller'in sadece doğrudan sonuçları değil, hızla ivme kazanan bir spiralden de uyardığı: Yapay talep nedeniyle düşen faizler? İlk bakışta iyi gibi görünüyor. P



eki devlet böylece harcama kısıtlama teşvikini kaybederse ne olur? Yatırımcılar aniden piyasanın "kurtaramayacağı şeyi kurtaracağına" inanmaya başlarsa? O zaman sonunda kontrol edilemeyen bir borç yüküyle ve kumdan bir temele dayalı bir finans sistemiyle karşı karşıya kalırız.
Ve bir de Federal Rezerv'in rolü var – artık uzun süredir hükümetin uzantısı haline gelen bir enstrüman. ABD devlet tahvillerinin %25'inin merkez bankasının elinde olması? Bu artık bir "Niceliksel Gevşeme" değil – devlet tarafından organize edilen bir para politikası. Ve bunun sonuçları var: Yatırımcılar Fed'in bağımsızlığına güvenmiyor, çünkü artık özgür hareket edemeyeceğini biliyorlar. Sonuç? Enflasyon, güven kaybı ve sonunda kağıt üzerinde bile istikrarlı olmayan bir para birimi.
Dramatikleştirmek istemiyorum – ama bunun normal bir mali politika manevrası olduğunu da iddia etmek istemiyorum. ABD burada temel bir karar noktasında: Ya piyasaların sert gerçeklerini kabul edip disipline geri dönecekler, ya da tehlikeli yolda devam edip her şeyin sonunda iyi olacağına umut bağlayacaklar. Druckenmiller'in deneyimlerinden ve Japonya gibi tarihi örneklerden bildiğim kadarıyla, bu bir bahis ki bunu yapmamalıyız.
Çünkü bir şey kesin: Bir gün hesaplaşma zamanı gelecek. Ve o zaman ödenecek bedel çok ağır olacak.