Bakit Kailangan Nating Balikan Muli si Homer

Ako ay nagtatapat, noon ay isa ako sa mga taong nagtatanong kung ano nga ba ang saysay ng pagiging tulad ni Homer Simpson. Oo, yung lalaki na walang buhok, palaging kumakain ng donuts, at nananahimik sa kanyang silyon – ano pa bang silbi niya? Pero ilang taon na ang nakalipas nang nagsimulang pakinggan ko nang mas mabuti ang seryeng ito sa halip na ituring itong simpleng background noise. At bigla na lang akong naantig ng isang bagay na hindi ko inaasahan: kalaliman. Oo, tama ang pagbasa mo. Si Homer ay hindi lamang isang caricature – siya ay isa sa mga pinakamapanglaw na karakter sa kasaysayan ng telebisyon, at ang kanyang mga kahinaan ang nagpapakatao sa kanya.
Tignan natin ang kanyang maigting na katamaran. Malinaw naman, karamihan sa atin ay hindi naman matatagpuan sa kanyang posisyon na magpahinga nang matagal sa kanyang couch at umiyak sa pagtulog kasama ang isang bag ng chips. Pero sino sa atin ang hindi nakaranas ng pagod, ng pagmumuni na "E, wala namang mangyayari pa ngayon"? Ipinakikita ni Homer ang ating pangkalahatang pangangailangan para sa pahing



a – at minsan, para sa pagkasira pa ng sarili. Pero narito ang punto: dahil ganoon siya, ganoon ang ating pagmamahal sa kanya. Nabibigo siya nang marangal, pero bumangon pa rin siya. Hindi dahil siya perpekto, kundi dahil siya ay siya.
At paano naman ang kanyang pamilya? Si Marge, si Lisa, si Bart, at si Maggie – lahat sila ay mayroong sariling pagkukulang, ngunit si Homer? Siya ay walang kondisyon na nagmamahal sa kanila. Oo, siya ay makasarili, oo, marami siyang pagkakamali. Pero sa bandang huli, siya ang nagiging sandigan ng kanyang mga mahal sa buhay. Labanan niya sila, kahit na minsan ay naisasantabi niya ito. Ito nga ang dahilan kung bakit tayo lahat ay magkakapareho: hindi tayo perpekto, ngunit nag-iisip pa rin tayo. At minsan, sapat na ang ganito.
Sa tingin ko, si Homer Simpson ay popular dahil siya ay parang ating sarili – may mga sulok, mga gilid, at maliliit (o malalaking) kalamidad. Siya ay hindi isang bayani, hindi rin isang masamang tao – siya ay isang tao lamang. At marahil, ito ang pinakamahalagang aral na maaari nating matutunan mula sa kanya.