Zakup obligacji państwowych: Niebezpieczna gra o nieobliczalnych konsekwencjach

Muszę się przyznać – kiedy przeczytałem o planach amerykańskiego Departamentu Skarbu dotyczących masowego skupu własnych obligacji państwowych, musiałem chwilę odetchnąć. Nie tylko dlatego, że brzmi to jak kosztowna gra polityczna wymierzona w prawa ekonomii, ale także ze względu na głos, który natychmiast odezwał się w mojej głowie: głos Stanleya Druckenmillera, tego ciętego geniusza inwestycyjnego, który od dziesięcioleci ostrzega przed właśnie takimi eksperymentami.
Ten człowiek nie tylko zarobił miliardy, ale także miał odwagę mówić niewygodne prawdy. I to, co mówi o planowanych skupach, nie powinno nas uspokajać. Według niego nie chodzi tu o sprytne zarządzanie długiem, a o ryzykowną grę w rosyjską ruletkę z naszą przyszłością gospodarczą. „Rząd próbuje znieść prawo grawitacji” – powiedział kiedyś w wywiadzie, trafiając tym samym w sedno. Normalnie to właśnie rynek dostarcza nam twardych faktów: ile naprawdę kosztuje ciągłe zadłużanie się państwa? Jakie ryzyko podejmujemy? Ale kiedy polityka sama staje się największym nabywcą własnych obligacji, ten naturalny mechanizm kompasu zostaje zakłócony. To tak, jakby próbować zagasić słońce latarką – nigdy nie zadziała.
Najbardziej niepokojące jest to, że Druckenmiller ostrzega nie tylko przed bezpośrednimi konsekwencjami, ale także przed coraz szybciej rozkręcającą się spiralą: sztuczne obniżanie



stóp procentowych poprzez sztuczny popyt? Na pierwszy rzut oka brzmi obiecująco. Ale co się stanie, kiedy państwo straci motywację do ograniczania wydatków? Kiedy inwestorzy uwierzą, że rynek „uratuje” to, co uratować się nie da? Wtedy pewnego dnia staniemy przed długiem, którego nikt nie będzie w stanie kontrolować – i systemem finansowym zbudowanym na piasku.
A do tego dochodzi jeszcze rola Rezerwy Federalnej, która swoimi zakupami obligacji stała się przedłużeniem rąk rządu. 25% wszystkich amerykańskich obligacji państwowych w posiadaniu banku centralnego? To już nie „ilustracyjne luzowanie” (Quantitative Easing) – to państwowa polityka monetarna. I ma to swoje konsekwencje: inwestorzy tracą zaufanie do niezależności Fed, ponieważ wiedzą, że nie może działać swobodnie. Efekt? Inflacja, utrata zaufania, a w końcu waluta, która stabilna jest tylko na papierze.
Nie chcę przesadzać – ale nie mogę też udawać, że to zwykły manewr polityki finansowej. Stany Zjednoczone stoją przed fundamentalną decyzją: albo zaakceptują twarde prawdy rynku i powrócą do dyscypliny, albo będą kontynuować niebezpieczną grę, licząc na szczęśliwy finał. Biorąc pod uwagę doświadczenia Druckenmillera i historyczne przykłady, takie jak Japonia, to zakład, którego nie powinniśmy podejmować.
Ponieważ jedno jest pewne: prędzej czy później przyjdzie rachunek. I będzie wysoki.