Dlaczego powinniśmy sobie przypomnieć Homera?

Przyznaję, przez długi czas należałem do tych ludzi, którzy reagują na Homera Simpsona jedynie znudzonym uśmiechem. Ten facet z łysiną, który całymi dniami wcina pączki i tonie w swoim fotelu – cóż w tym szczególnego? Dopiero kilka lat temu zacząłem wsłuchiwać się w serial nie tylko w tle, lecz świadomie. I wtedy coś mnie zaskoczyło: głębia. Tak, dobrze czytasz. Homer to nie tylko karykatura – to jedna z najbardziej złożonych postaci w historii telewizji, a jego słabości czynią go cholernie ludzkim.
Weźmy choćby jego słynną lenistwo. Jasne, większość z nas nie spędza godzinami na kanapie z torebką chipsów, płacząc w sen. Ale kto z nas nie miał momentu wyczerpania, w którym myślimy: „Dziś i tak nic już nie zdążę zrobić”? Homer uosabia to uniwersalne pragnienie odpoczynku – a czasem nawet samozniszczenia. Al



e oto sedno: właśnie dlatego, że jest taki, jaki jest, kochamy go. Ponieka spektakularne porażki, ale zawsze wstaje. Nie dlatego, że jest doskonały, lecz dlatego, że po prostu jest.
A potem jest jego rodzina: Marge, Lisa, Bart i Maggie. Wszyscy mają swoje dziwactwa, ale Homer? On kocha ich bezwarunkowo. Tak, jest samolubny, popełnia błędy, ale ostatecznie jest ostoją dla tych, których kocha. Walczy dla nich, nawet jeśli znów coś schrzani. To właśnie nas wyróżnia: nie jesteśmy doskonali, ale staramy się. I czasem to wystarcza.
Myślę, że Homer Simpson jest tak popularny, ponieważ przypomina nam o sobie – z wszystkimi swoimi narożnikami, kantami i małymi (lub dużymi) katastrofami. Nie jest bohaterem, nie jest złoczyńcą – jest po prostu człowiekiem. I może to najważniejsza lekcja, którą możemy od niego wynieść.