Waarom we Homer Simpson nu weer eens moeten herdenken

Ik geef het toe: lange tijd was ik één van die mensen die Homer Simpson afdoen met een vermoeide glimlach. Ja, die vent met dat kalende hoofd, die constant donuts verorbert en wegzakt in zijn stoel – wat valt er nu te beleven? Maar een paar jaar geleden begon ik de serie niet meer louter als achtergrondgeluid te laten aanstaan. Ik ging er serieus naar luisteren. En toen overkwam me iets wat ik niet had verwacht: diepte. Ja, echt waar. Homer is niet zomaar een karikatuur – hij is één van de meest complexe personages uit de televisiegeschiedenis, en juist zijn zwakheden maken hem onwaarschijnlijk menselijk.
Neem zijn beruchte luiheid. Natuurlijk zou geen van ons urenlang op de bank liggen, zich suf eten met een zak chips en in slaap huilen. Maar wie van ons heeft niet ooit een moment van uitputting gehad waarop we denken: "Ach, vandaag komt er toch niets meer van." Homer toont ons die universele behoefte aan rus



t – en soms zelfs naar zelfdestructie. Maar hier komt de clou: juist omdat hij is wie hij is, houden we van hem. Hij faalt grandioos, maar hij staat ook altijd weer op. Niet omdat hij perfect is, maar omdat hij gewoon zichzelf is.
En dan is er zijn familie. Marge, Lisa, Bart en Maggie – ze hebben allemaal hun eigenaardigheden, maar Homer? Die houdt onvoorwaardelijk van hen. Ja, hij is egoïstisch, ja, hij maakt fouten, maar uiteindelijk is hij de rots in de branding voor zijn dierbaren. Hij vecht voor hen, zelfs als hij het weer eens verpest. Dat is precies wat ons allemaal kenmerkt: we zijn niet perfect, maar we doen ons best. En soms is dat al genoeg.
Ik denk dat Homer Simpson zo geliefd is omdat hij ons aan onszelf doet denken – met al onze hoeken, kanten en kleine (of grote) catastrofes. Hij is geen held, geen schurk, maar gewoon een mens. En dat is misschien de belangrijkste les die we van hem kunnen leren.