Verborgen Risico’s: Verzekeraars als nieuwe brandhaarden in het schaduwbankieren?

Ik moet toegeven dat de recente ontwikkelingen in de financiële sector me steeds meer aan het denken zetten. Iedereen praat over banken, schaduwbanken en hedge fondsen – en dan blijkt juist de verzekeringssector een tikkende tijdbom te zijn. Met name in de VS, waar ogenschijnlijk solide verzekeraars zoals de Delaware Life Insurance Company plotseling met hun balansen moeten schuiven, wordt me duidelijk: hier speelt iets waardoor we veel te lang onze ogen hebben gesloten.
Als de cijfers plotseling kantelen
Neem het geval van de Delaware Life Insurance Company. In maart 2025 publiceerde het bedrijf een gecorrigeerde jaarrekening over 2024 – en ineens was niets meer zoals het leek. Ruim 17 miljard dollar aan investeringen, die eerder als normale activa werden beschouwd, moesten opeens worden hergeclassificeerd als „verbonden transacties“. Bijna 39% van de totale investeringen! Ter vergelijking: in de oorspronkelijke versie ging het om slechts 1,4 miljard dollar, ofwel 3%. Dit is geen kleine boekingfout, maar een aardschok in de cijfers.
En het bleef niet bij Delaware Life. De zusteronderneming Clear Spring Life and Annuity Company moest bijna gelijktijdig soortgelijke correcties doorvoeren. Zulke ingrijpende aanpassingen zijn geen toeval, maar een waarschuwingssignaal. Ze wijzen op iets wat niet klopt – mogelijk een systematisch probleem waarbij verzekeraars verstrikt raken in ondoorzichtige en risicovolle transacties, vaak met nauwe banden met andere financiële spelers.
„Gerelateerde transacties“ – de onheilspellende mist van ondoorzichtigheid
De term klinkt zo onschuldig: „verbonden transacties“. Maar wat schuilt erachter? Niets anders dan investeringen in bedrijven of projecten die verbonden zijn met de verzekeraar zelf of zijn moedermaatschappijen. Het kan van alles zijn:
- Dochterondernemingen of zusterbedrijven
- Investeringen in private-equity fondsen of vastgoedprojecten die worden gecontroleerd door dezelfde leidinggevenden
- Transacties met verbonden investeringsvehikels die niet voldoen aan normale marktomstandigheden
Het probleem? Zulke transacties zijn vaak ondoorzichtig en zitten vol met belangenconflicten. In het ergste geval worden activa tegen te hoge prijzen gekocht of worden verlieslatende papieren in de balans geschoven om verliezen te maskeren. Precies dat zou bij Delaware Life kunnen zijn gebeurd.
Waarom verzekeraars plotseling als banken kunnen reageren
Op het eerste gezicht lijken levensverzekeraars een veilige haven. Ze moeten langlopende contracten nakomen en staan onder strenge regulering. Toch is de schijn bedrieglijk. Drie factoren maken ze kwetsbaar voor crises – en in het ergste geval zelfs tot gevaarlijke s



pelers in het financiële systeem:
1. Liquiditeitsrisico: als het geld opeens weg is
Veel verzekeraars stoppen hun geld in langlopende, moeilijk verkoopbare activa zoals bedrijfsobligaties, vastgoed of private debt. Als er een vertrouwenscrisis ontstaat, kunnen polishouders massaal hun verzekeringen opzeggen – vergelijkbaar met een bank die ineens geen contant geld meer heeft. De verzekeraar zou dan onder waarde moeten verkopen, en het chaos begint.
2. Schattenbankieren-risico: als verzekeraars mutatie banken worden
Sommige verzekeraars gedragen zich steeds meer als schaduwbanken door te investeren in complexe financiële producten zoals derivaten, gestructureerde leningen of zelfs crypto-assets. De Financial Stability Oversight Council waarschuwt al jaren voor deze activiteiten. Bijzonder problematisch zijn Private Credit-fondsen, waarin verzekeraars massaal investeren – vaak zonder voldoende risicospreiding.
3. Reguleringskortkomingen: als de wildgroei ongestraft blijft
In de VS worden verzekeraars gecontroleerd door staten – niet door de centrale bank of de SEC. Dit leidt tot uiteenlopende normen en gebrek aan transparantie. De recente balanscorrecties tonen aan hoe gemakkelijk zulke systemen kunnen worden gemanipuleerd.
De parallellen met de SVB-faillissementen – alleen zonder de bank erop
De situatie doet me sterk denken aan de ondergang van de Silicon Valley Bank en Signature Bank in maart 2023. Beide instituten hadden zich ingespannen in langlopende obligaties en risicovolle leningen, terwijl hun deposito’s kortetermijn afnamen. Toen de markten wantrouwig werden, moesten ze met verliezen verkopen – en de dominoreactie begon.
Verzekeraars kunnen onderhevig zijn aan soortgelijke mechanismen:
- Renterisico: Stijgende rentes doen vastrentende obligaties in waarde dalen. Veel verzekeraars houden deze papieren tot de vervaldatum, maar als polishouders plotseling hun verzekeringen opzeggen, moeten ze onder druk verkopen.
- Kredietrisico: In een recessie stijgen de faillissementspercentages van bedrijfsobligaties en leningen. De correcties bij Delaware Life duiden erop dat zulke risico’s al in de boeken zitten.
- Vertrouwensverlies: Zodra investeerders of toezichthouders wantrouwig worden, kan een neerwaartse spiraal ontstaan – net als bij banken.
Wat nu? – De autoriteiten reageren – maar is dat genoeg?
De Amerikaanse overheid heeft al eerste stappen gezet. De National Association of Insurance Commissioners (NAIC) onderzoekt strengere regels voor „verbonden transacties“, en de Federal Reserve houdt de „ongebruikelijke“ activiteiten van verzekeraars nauwlettend in de gaten. Toch is de vraag of dat voldoende is.
Bijzonder zorgwekkend vind ik