Stablecoin-wet: de Clarity Act benadeelt lokale banken

Er heerst een felle strijd om de Clarity Act in de VS – en die wordt steeds heviger. Terwijl de Blockchain Association het wetsvoorstel bestempelt als een mijlpaal voor innovatie, klinkt er uit de gelederen van de gemeenschapsbanken een luide waarschuwing. Hun beschuldiging: het ontwerp, dat rente op stablecoins mogelijk moet maken, creëert een gevaarlijk onevenwicht – en dat gaat vooral ten koste van de kleine, regionale banken. Nate Franzén, een ervaren gemeenschapsbankier die al tientallen jaren in de provincie werkt, is woedend: „Dit is onverantwoord! De lobbyisten in Washington negeren schaamteloos wat dit voor onze banken en uiteindelijk voor de mensen ter plekke betekent.”
Kort samengevat draait het om de rente op stablecoins. De Clarity Act, die momenteel in het Congres wordt besproken, zou uitgevers toestaan hun klanten rente te betalen over hun digitale dollartegoeden. Klinkt eerst redelijk, toch? Maar Franzén ziet er een massale verstoring van de concurrentie in. „Grote techbedrijven en crypto-platforms krijgen hier een cadeautje, terwijl wij ons uit de naad werken om onze klanten vast te houden.”
De grote stablecoin-uitgevers zoals Circle of Paxos hebben hier een duidelijk voordeel: ze opereren wereldwijd, kunnen zich goedkoop herfinancieren en bieden moeiteloos hogere rentes dan een lokale spaarbank ooit zou kunnen. En dat wordt nu precies het probleem. Want deze banken staan onder strenge regels – ze moeten deposito’s waarborgen, reserves aanhouden en kredieten verlenen aan het midden- en kleinbedrijf ter plekke. Als er nu ineens massaal geld van klassieke betaalrekeningen naar rentegevende stablecoins stroomt, ontbreekt het deze banken aan liquiditeit. „Het resultaat? Een kredietcrisis juist daar waar hij het minst nodig is – op het platteland, bij boeren, bij kleine bedrijven die al om elke cent vechten”, zegt Franzén met klem.
De Blockchain Association pareert met het argument dat de markt zelf moet beslissen – consumenten zouden immers profiteren van de hogere rendementen. Maar Franzén schudt alleen zijn hoofd. „Dit is toch oogkleur! De grote spelers hebben de marketing



budgetten, de bereikbaarheid en de middelen om klanten weg te kapen. Een kleine spaarbank in Nebraska heeft daar geen schijn van kans.” Hij herinnert aan de jaren 1980, toen geldmarktfondsen vergelijkbare chaos veroorzaakten en uiteindelijk zelfs een bankencrisis ontketenden, die alleen met overheidssteun kon worden opgelost.
Maar dat is nog niet alles: de stablecoin-uitgevers vallen onder de Clarity Act onder veel loszere regels dan banken. Geen minimale reserves, geen depositogarantie, geen strenge toezicht. Gaat een aanbieder failliet, dan verliezen klanten hun geld – en moet de belastingbetaler weer de rekening betalen. Gemeenschapsbanken dragen hun risico zelf, gefinancierd door kosten en rentemarges. „Hier wordt concurrentie gesubsidieerd die bijna geen regels kent, terwijl wij ons aan strikte voorschriften moeten houden”, zegt Franzén. „Dit is geen eerlijke concurrentie, dit is concurrentiemoord.”
Zijn eis is duidelijk: de Clarity Act moet worden aangepast. Rente op stablecoins mag alleen worden toegestaan als de uitgevers volledig als bank worden gereguleerd – met alle plichten en controles. Of het wetsvoorstel moet ervoor zorgen dat ook kleine banken toegang krijgen tot deze markten, bijvoorbeeld via partnerschappen of gemeenschappelijke infrastructuur. „Wij blokkeren geen innovatie”, benadrukt hij. „Maar we kunnen niet toestaan dat een wet onze financiële basis ondermijnt, alleen zodat een paar miljardairs nog meer geld kunnen scheppen.”
De discussie laat weer zien hoe ingewikkeld de regulering van digitale valuta is. De Clarity Act is misschien goed bedoeld, maar de gevolgen voor het traditionele banksysteem worden schromelijk onderschat. Als het Congres niet snel ingrijpt, zou de wet precies het tegenovergestelde kunnen bewirken: chaos in plaats van duidelijkheid, ongelijkheid in plaats van gelijke kansen – en uiteindelijk misschien zelfs nieuwe financiële crises. Gemeenschapsbanken zijn geen relikwie uit het verleden. Ze zijn systeemrelevant, ze zijn verankerd in de regio, en ze verdienen het dat hun stem gehoord wordt. In Washington zou dat eindelijk eens moeten doordringen.