OECD-regels schieten tekort: 86% van belastingrelevante crypto-activiteiten blijven onopgemerkt

Ik geef het toe: toen ik voor het eerst hoorde over de OECD-regels voor crypto-belastingen, dacht ik bij mezelf: "Okay, tenminste is er nu een kader." Maar de realiteit blijkt helaas heel anders te zijn – en dat heeft me echt verrast. Chainalysis, een gerenommeerd blockchainanalysebedrijf, heeft met een onderzoek duidelijk gemaakt: de OECD-initiatief CARF, dat juist voor transparantie zou moeten zorgen, vangt slechts 14% van de werkelijk belastingrelevante crypto-activiteiten af. En dat bij een geschat volume van 457 miljard dollar per jaar!
Waar het CARF-kader faalt
CARF klinkt in eerste instantie als een allesomvattend systeem – maar zoals zo vaak schuilt de duivel in de details. Hier de grootste knelpunten, en ik moet bekennen: nu begrijp ik waarom belastingautoriteiten soms met de handen in het haar zitten.
1. Peer-to-peer-transacties? Niet aan de orde.
CARF verplicht crypto-dienstverleners zoals beurzen om transacties te melden. Maar wat gebeurt er met directe handel tussen twee personen? In landen als Argentinië of Nigeria, waar P2P-handel extreem populair is, blijft dit compleet in het duister. En dit zijn geen kleine bedragen – in veel opkomende economieën domineert precies deze vorm van handel.
2. DeFi en niet-beheerde wallets? Gewoon genegeerd.
Gedecentraliseerde financiële applicaties en wallets die gebruikers zelf beheren, zijn nauwelijks zichtbaar voor CARF. Wel werken landen als de VS of de EU aan eerste meldingsplichten, maar wereldwijd? Volstrekt afwezig. Chainalysis schat dat meer dan 70% van de DeFi-activiteiten simpelweg door de mazen van het net glijden.
3. Zelfbeheer: een aantrekkelijk spel voor beleggers – maar een nachtmerrie voor belastingautoriteiten.
Als ik mijn bitcoin op een hardwarewallet zoals Ledger bewaar, is er geen centrale instantie die de transacties kan melden. CARF probeert wel om gebruikers te verplichten hun walletadressen op te geven, maar laten we eerlijk zijn: wie controleert dat eigenlijk echt? De meesten gaan gewoon door zoals ze bezig waren.
4. Grenzoverschrijdende transacties: een lappendeken.
Crypto stopt niet bij grenzen. Als ik in Singapore bitcoin koop en in Duitsland verkoop, wie moet dat dan melden? CARF eist wel internationale samenwerking, maar veel landen hebben noch de technische noch de juridische middelen om dat uit te voeren.
Waarom blijven 86% van de activiteiten ongemeld?
Chainalysis heeft voor dit onderzoek meer dan 100 landen en meer dan 130 miljoen blockchainadressen onder de loep genomen. De redenen voor deze enorme kloof zijn divers:
- Ontbrekende wetgeving: In veel landen bestaan helemaal geen specifieke regels voor crypto-belastingen – of ze worden gewoon nie



t gehandhaafd.
- Technische overbelasting: Sommige belastingautoriteiten hebben simpelweg geen idee hoe ze blockchaingegevens moeten analyseren.
- Privacycoins zoals Monero: Deze muntsoorten zijn ontworpen om transacties anoniem te houden – en vallen compleet door de mazen.
- Omissiestrategieën: Mixdiensten, tumblerdiensten of bridge-platforms maken het voor belastingautoriteiten bijna onmogelijk om de herkomst van fondsen te achterhalen.
De gevolgen: wie betaalt de prijs?
Deze hiaten hebben drie grote problemen tot gevolg:
1. Miljardenverliezen voor staten.
Landen als Duitsland, de VS of Japan verspelen jaarlijks tientallen miljarden euro’s aan belastinginkomsten. Extra pijnlijk: terwijl gereguleerde beurzen hun transacties moeten melden, kunnen informele handelaren en DeFi-gebruikers hun winsten gewoon verstoppen.
2. Onrechtvaardigheid in het systeem.
Het kan niet zo zijn dat iemand die zijn bitcoin op Coinbase verhandelt belasting betaalt, terwijl een ander die in DeFi belegt er zomaar mee wegkomt. Dat ondermijnt het vertrouwen in ons belastingstelsel – en dat met recht.
3. Groeiende regelwoede.
De EU plant vanaf 2026 strengere regels, en ook de VS wil met de Infrastructure Investment and Jobs Act een tandje bijzetten. Maar tot die tijd? Tot die tijd blijft veel gewoon zoals het is.
Hoe zou een oplossing eruit kunnen zien?
Chainalysis stelt voor dat de OECD haar CARF-kader grondig zou moeten herzien. Hier een paar ideeën die mij zinnig lijken:
- P2P en DeFi eindelijk integreren.
Als transacties automatisch via wallet-trackingsystemen geregistreerd kunnen worden, zou dat een grote stap vooruit zijn.
- Samenwerking met blockchainanalysebedrijven.
Bedrijven zoals Chainalysis, TRM Labs of Elliptic zouden realtimegegevens aan belastingautoriteiten kunnen leveren – als die er tenminste gebruik van willen maken.
- Wereldstandaardisering.
Een uniform meldingsformaat zou ontsnappingsroutes aanzienlijk moeilijker maken.
- Voorlichting van gebruikers.
Veel mensen weten niet dat ook staken, airdrops of liquidity mining belastingplichtig zijn. Hier ontbreekt vaak het bewustzijn.
Mijn conclusie: het is tijd om in actie te komen
De OECD-regels zijn een goede start, maar ze zijn simpelweg niet toereikend. De crypto-wereld evolueert sneller dan regelgevende instanties kunnen bijbenen. En zolang 86% van de belastingrelevante activiteiten onopgemerkt blijft, is dat niet alleen een probleem voor staten – het is ook een probleem voor ons allemaal, die we in een eerlijk en transparant systeem willen leven.
Wat vinden jullie? Moet de OECD haar regels dringend aanpassen – of zitten we op weg naar een crypto-belastingdystopie? Ik ben benieuwd naar j