Flock Safety: Datenschutztegen over politiekameras loopt uit de hand

Het is een vreemd fenomeen hoe snel goedbedoelde veiligheidsoplossingen kunnen omslaan in een nachtmerrie. Onlangs benadrukte Garrett Langley, CEO van Flock Safety, opnieuw dat Amerikanen ter wille van de openbare veiligheid „compromissen” moeten sluiten op het gebied van privacy. Een wensdroom misschien? Misschien wel. Maar de realiteit ziet er anders uit: terwijl Langley spreekt over „slechts” 99,9% betrouwbare politieagenten, stapelen de schandalen rond deze camera’s en databases zich op.
Neem alleen al het recente rapport van het Georgetown Law Center on Privacy and Technology: 69 ambtenaren in de VS zouden kentekendata voor privédoeleinden misbruiken – van het bespioneren van ex-partners tot het verkopen aan criminelen. Bijzonder schokkend is de zaak in Michigan, waar een sheriff’s department jarenlang journalisten en activisten op een geheime lijst hield. En dat alles met technologie die Flock Safety sinds 2016 aan meer dan 1.500 politie-instanties heeft verkocht. „Het redt levens”, zegt Langley. Maar tegen welke prijs?
De kritiek is terecht: de gegevens – locatieprofielen, bewegingspatronen, persoonlijke informatie – worden vaak zonder rechterlijke uitspraak opgeslagen en gedeeld. Met verzekeraars



, particuliere bedrijven, wie dan ook. Flock Safety adverteert wel met automatische verwijdering na 30 dagen, maar experts zoals Hayley Tsukayama van de EFF schudden alleen maar hun hoofd: „30 dagen is een eeuwigheid als het gaat om surveillance.” En terwijl enkele staten zoals Californië proberen deze technologie in te dammen, woedt in de rest een digitale wildwest-sfeer.
De tegenbeweging wordt luider. Portland heeft het gebruik verboden, in New York en Texas vechten activisten voor soortgelijke regels. Maar op federaal niveau? Niets aan de hand. Een wetsvoorstel van senator Ron Wyden ligt al maanden stil, terwijl lobbyisten zoals Flock Safety gewoon doorgaan. „Vrijheid of veiligheid” – deze oude discussie krijgt door AI en mass surveillance een nieuwe, gevaarlijke dimensie.
Persoonlijk voelt dit als een wake-upcall. Waar stopt legitieme handhaving en waar begint de surveillance-staat? Als zelfs journalisten en onschuldige voorbijgangers in databases terechtkomen, puur omdat ze toevallig langsrijden, dan is dat geen compromis meer. Dat is een noodsituatie. En de vraag is niet meer of, maar hoe lang we blijven toekijken tot „veiligheid” overslaat in surveillance.
Wat denken jullie? Waar trek jij de grens?