De Amerikaanse minister van Financiën zet in op Stablecoins – maar het enorme probleem van de 30-jarige staatsobligaties

Het is bijna ironisch: terwijl de Verenigde Staten gevangen zitten in een ongekende schuldenval, zetten ze nu in op een financieringstechniek die eigenlijk voor de toekomst bedoeld was – Stablecoins. Klinkt dat gek? Dat is het ook. Want hoe slim het idee ook klinkt om kortlopende schulden af te lossen met digitale dollar-equivalenten, het lost het échte probleem niet op: die eindeloze keten van 30-jarige staatsobligaties.
Stablecoins als goochelaarstruc?
Het is waar, de Amerikaanse overheid experimenteert daadwerkelijk met Stablecoins. Waarom? Omdat ze snel, goedkoop en onafhankelijk van traditionele banken werken. Een enorme pluspunt voor kortetermijnliquiditeit – vooral als de kas leeg is. Maar laten we eerlijk zijn: het is als een pleister op een schotwond. Het helpt tijdelijk, maar het stopt de bloeding niet.
En precies daar zit de crux. De VS hebben zich in de afgelopen decennia vastgereden in een gigantisch schuldenprobleem – met name bij de langlopende obligaties. $28 miljard aan 30-jarige staatsobligaties klinkt als veel, maar dat is maar het topje van de ijsberg. Het échte probleem? Het herfinancieren van deze schulden wordt steeds moeilijker. En Stablecoins? Die zijn daar gewoon niet voor gemaakt.
GENIUS-reserves – een dure placebo?
Ik heb me erin verdiept: de zogenaamde GENIUS-reserves, die het ministerie van Financiën als noodgros gebruikt, dekken slechts 93 dagen liquiditeit. Dat is alsof je een zinkend schip probeert leeg te scheppen met een theelepeltje. Ja, Stablecoins kunnen op korte termijn helpen, maar ze vervangen geen echte begrotingsdiscipline.
En dan wordt het nog absurder: tegelijkertijd koopt het ministerie massaal langlopende obligaties terug – niet om ze af te bouwen, maar om ze door te financieren. Een vicieuze cirkel van schulden en nog meer schulden. Stablecoins kunnen hier niet voor in de plaats komen, omdat ze daar simpelweg niet voor zijn ontworpen.
Waarom Stablecoins het pro



bleem niet oplossen
Laten we de hype even negeren. Stablecoins hebben drie grote problemen:
1. Ze zijn niet zo stabiel als de naam doet vermoeden. Zelfs als ze aan de dollar gekoppeld zijn, kunnen ze in crisistijden (zoals in maart 2020) kortstondig instorten. En als dat gebeurt, wie redt dan de VS?
2. De regulering is een nachtmerrie. Veel Stablecoins opereren in een juridische grijszone. Plotseling kan nieuwe wetgeving ze onbruikbaar maken – en dan?
3. Ze schalen gewoon niet. De VS geven elk jaar biljoenen uit. Zelfs als Stablecoins een klein deel daarvan dekken, is dat bij lange na niet genoeg om de langetermijnverplichtingen af te lossen.
Wat blijft? De klassieke weg – maar dan duurder
De overheid zet nog steeds in op de oude vertrouwde methode: nieuwe schulden maken om oude af te lossen. Maar dat is als een hamsterrad – het draait steeds sneller, maar je komt nergens. De Federal Reserve drukt geld, de rente stijgt, en op een gegeven moment kan zelfs de sterkste economie niet meer meekomen.
Sommige experts suggereren om Stablecoins te combineren met klassieke financiële instrumenten – maar tot nu toe blijft dat theorie. De realiteit is: de VS lopen af op een schuldencrisis, en Stablecoins zijn slechts één extra instrument in een veel groter, veel gevaarlijker spel.
De harde waarheid
Laten we eens naar de cijfers kijken:
- Totale staatsschuld: $34 biljoen
- Wereldwijde markt omvang van Stablecoins: $130 miljard
- 30-jarige obligaties: $28 miljard (en dat is nog maar het topje van de ijsberg)
Stablecoins zijn handig voor alledaagse transacties, maar ze zijn geen oplossing voor een structureel probleem. De VS heeft echte hervormingen nodig – geen digitale trucs.
De conclusie? Stablecoins zijn als een pleister op een amputatie. Ze helpen kortstondig, maar ze genezen de wond niet. Zolang de VS hun schuldenprobleem niet serieus aanpakt, verandert er niets – hoe veel digitale dollars ze ook in de schaal werpen.